Πως μπορεί να εξοντωθεί ένας λαός - Τι μας λένε ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας

Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά που ο Αριστοτέλης έγραψε τα «Πολιτικά» αποδείχθηκε όχι μόνο επίκαιρος και σοφός αλλά φάνηκε να ήξερε τον σχεδιασμό όσων ήθελαν να εξοντώσουν το λαό ο οποίος είναι ο ίδιος από τότε μέχρι σήμερα.

Αλλά και ο Πλάτωνας είχε σκιαγραφήσει πλήρως το αποτέλεσμα όσων ήταν άβουλοι και αμέτοχοι στα κοινά με αποτέλεσμα να φέρνουν πάνω από τα κεφάλια τους επικίνδυνους και καταστροφικούς κυβερνήτες. Το ίδιο όμως φαίνεται να συμβαίνει μέχρι και σήμερα.

Διαβάστε στο παρακάτω απόσπασμα την σημασία των λόγων τους:

«Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος και αφ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. 

Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά.»

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Αλλά και ο Πλάτωνας είχε γράψει για τον λαό:

«Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν . Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι. Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους .»

Πλάτωνας 427-347 π.Χ

defencenet

Διδακτική Ιστορία: Το καλάθι με τα φρούτα

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής: 

Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ’ ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. 

Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. 

Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα. 

Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν “UBUNTU” που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!» 

Η λέξη “UBUNTU”στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε» 

Αν σας αρέσει διαδόστε το...καλημέρα!

takisalexandrakis

Μια σταγόνα σοφίας

Οδυσσέας Ελύτης 

Και τα όνειρα μια μέρα

θα πάρουν εκδίκηση

Θουκυδίδης: Το μυστικό της ευτυχίας

Θουκυδίδης

Το μυστικό της ευτυχίας

είναι η ελευθερία.

Το μυστικό της ελευθερίας

είναι το κουράγιο.

Χαλίλ Γκιμπράν: Όταν περιπλανιέται στον άνεμο το πνεύμα σας.....

Χαλίλ Γκιμπράν

Όταν περιπλανιέται στον άνεμο το πνεύμα σας, 

τότε εσείς μονάχοι και απερίσκεπτοι 

διαπράττετε αδικία. 

Εις βάρος των άλλων 

άρα 

και απέναντι στον ίδιο σας τον εαυτό.

Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν (Αραβικά: جبران خليل جبران‎ ​), ή Χαλίλ Γκιμπράν, ή «ο άνθρωπος από τον Λίβανο», όπως είναι γνωστός στο παγκόσμιο κοινό, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος και καλλιτέχνης.

Bίος

Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου, 1883, στη μαρωνιτική οικογένεια των Γκιμπράν, στο Μπσαρί, της ορεινής περιοχής του Βόρειου Λιβάνου. Ο Λίβανος, οθωμανική επαρχία εκείνη την εποχή και τμήμα της μείζονος Συρίας (Συρία, Λίβανος και Παλαιστίνη) ήταν υποταγμένος στην οθωμανική κυριαρχία, η οποία είχε αποδώσει στο όρος Λίβανος σχετική διοικητική αυτονομία. Ο μακρύς αγώνας των ανθρώπων του όρους Λίβανος για ανεξαρτησία επηρέασε ιδιαίτερα τον νεαρό Γκιμπράν, που έγινε αργότερα ενεργό μέλος του κινήματος για ανεξαρτησία. Το όρος Λίβανος κυριαρχείτο ιδιαίτερα από αναταραχές, εξαιτίας διάφορων εξωτερικών παρεμβάσεων που πυροδότησαν θρησκευτικό μίσος ανάμεσα στους χριστιανικούς -ιδιαίτερα τους Μαρωνίτες- και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, διάσταση ενεργή ακόμη και σήμερα. Ο Γκιμπράν αποδείχθηκε μοναχικό παιδί που απολάμβανε ιδιαίτερα το φυσικό περιβάλλον του ορεινού Μπεσχάρι, ειδικά τα βράχια, γεγονός που αποτυπώθηκε ως συμβολιστική επίδραση στα κείμενα και τα σκίτσα του. Η επιπολαιότητα του πατέρα οδήγησε την οικογένεια σε φτώχεια και έτσι ο νεαρός Γκιμπράν δεν έλαβε επίσημη εκπαίδευση. Η μάθησή του περιορίστηκε στις συχνές του επισκέψεις στον ιερέα ενός χωριού, που τον δίδαξε τα ουσιώδη της θρησκείας και της Βίβλου, μαζί τη τη Συριακή και την Αραβική γλώσσα. Αναγνωρίζοντας την ερευνητική φύση του νεαρού Γκιμπράν, ο ιερέας άρχισε επίσης να του διδάσκει τα προκαταρκτικά του αλφάβητου και της γλώσσας, ανοίγοντάς του ουσιαστικά τον κόσμο της ιστορίας, της επιστήμης και της λογοτεχνίας.

Μετανάστευση στις Η.Π.Α.

Με τον πατέρα φυλακισμένο από τις οθωμανικές αρχές για χρέη και την περιουσία του κατασχεμένη, η οικογένεια Γκιμπράν άστεγη έμεινε για λίγο σε γνωστούς και συγγενείς, έως ότου η μητέρα του Καμίλα Ραχμέχ (Kamila Rahmeh), γυναίκα με ισχυρή θέληση, αποφάσισε να μεταναστεύσει, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Αν και ο πατέρας αποφυλακίστηκε το 1894, το τμήμα Αλλοδαπών τον έκρινε ανεπιθύμητο λόγω πρότερου βίου. Έτσι, η υπόλοιπη οικογένεια αναχώρησε στις 25 Ιουνίου του 1895 για τις Η.Π.Α. Οι Γκιμπράν εγκαταστάθηκαν στο Σάουθ Εντ της Βοστώνης όπου η Καμίλα για να θρέψει την οικογένειά της, εργαζόταν ως γυρολόγος στους φτωχούς δρόμους του Σάουθ Εντ. Τα φιλανθρωπικά ιδρύματα των περιοχών στις οποίες υπήρχαν φτωχοί μετανάστες έδωσαν τις δυνατότητα σε παιδιά μεταναστών να ενταχθούν σε δημόσια σχολεία και να τα κρατήσουν από τους δρόμους. Ο Γκιμπράν ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας που ακολούθησε τον δρόμο της εκπαίδευσης. Οι αδελφές του δεν επιτρεπόταν να μπουν στο σχολείο αποθαρρυμένες αφενός από την παράδοση της Μέσης Ανατολής αλλά και τις οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας. Αργότερα ο Γκιμπράν έγινε υπέρμαχος της υπόθεσης της χειραφέτησης και μόρφωσης των γυναικών, περιβαλόμενος πάντα από ανεξάρτητες, μορφωμένες γυναίκες με ισχυρή θέληση.

Η περιέργεια του Γκιμπράν τον οδήγησε στην εξερεύνηση της πολιτισμικής όψης της Βοστώνης, του θεάτρου, της όπερας και των γκαλερί. Υποτάσσοντας τις πολιτισμικές σκηνές που αντλούσε γύρω του σε σκίτσα, ο Γκιμπράν προσέλκυσε την προσοχή των δασκάλων του, που διαβλέποντας το ταλέντο του, τον έφεραν σε επαφή με τον Φρεντ Χόλαντ Ντέι (Fred Holland Day), καλλιτέχνη και υποστηρικτή καλλιτεχνών. Τούτη η επαφή οδήγησε βήμα-βήμα τον Γκιμπράν στο δρόμο της καλλιτεχνικής φήμης. Ο νεαρός καλλιτέχνης πέρασε στους κύκλους της Βοστώνης και οι καλλιτέχνικές του δυνατότητες του εξασφάλισαν στέρεη φήμη σε νεαρή ηλικία. Ωστόσο, η οικογένειά του αποφάσισε ότι τούτη η πρόωρη ηλικία θα του δημιουργούσε μελλοντικά προβλήματα και με την έγκρισή του γύρισε πίσω στον Λίβανο για να τελειώσει την εκπαίδευσή του και να μάθει Αραβικά.

Πίσω στη Βηρυττό

Το 1898 ο Γκιμπράν έφτασε στη Βηρυτό μιλώντας λίγα Αγγλικά και πολύ λιγότερα Αραβικά. Μιλούσε άνετα, αλλά δεν μπορούσε να τα διαβάσει και πολύ περισσότερο να τα γράψει. Για να βελτιώσει τα Αραβικά του γράφτηκε στο σχολείο Μαντραζάτ-αλ-Χικμά, ένα μαρωνιτικό σχολείο που πρόσφερε ένα παρωχημένο κύκλο σπουδών, τον οποίο ο Γκιμπράν αναπροσάρμοσε, ζητώντας από το εκπαιδευτικό ίδρυμα ένα νέο πρόγραμμα κολλεγιακής κατεύθυνσης. Τελείωσε τούτο το κολεγιακό πρόγραμμα το 1902, μαθαίνοντας πολύ καλά Αραβικά και Γαλλικά με κατεύθυνση τη λογοτεχνία και ειδικότερα την ποίηση. Οι εντάσεις στις σχέσεις του με τον πατέρα του, η στερημένη ζωή που έζησε εκεί και τα άσχημα νέα της οικογένειας πίσω στις Η.Π.Α. τον εξανάγκασαν να φύγει από τον Λίβανο το Μάρτιο του 1902.

Επιστροφή στις Η.Π.Α.

Χαλίλ Γκιμπράν,
φωτο Φρεντ Χόλαντ Ντέι, περ. 1898.

Γεμάτη θανάτους τούτη η χρονιά, του στέρησε την αδελφή του και τη μητέρα του, καθώς και τον αδελφό του. Στο μεταξύ η Ζοζεφίν Πίμποντι (Josephine Peabody), η πρώτη γυναίκα που ερωτεύθηκε βαθιά ο Γκιμπράν, απέρριψε την πρόταση γάμου που της έκανε. Ωστόσο, η φροντίδα της και η προσοχή της ήταν η μεγάλη έμπνευση πίσω από τον Προφήτη, ο τίτλος του οποίου βασίστηκε σε ένα ενδεκάστιχο ποίημα της Ζοζεφίν, που έγραψε τον Δεκέμβριο του 1902, για τη ζωή του Γκιμπράν στο Μπσαρί, όπως εκείνη το οραματίστηκε. Αργότερα, ο Γκιμπράν της αφιέρωσε την έκδοση του έργου του. Μετά τον θάνατο της μητέρας του ο Γκιμπράν πούλησε τη μικρή επιχείρηση που είχε στήσει στο μεταξύ η μητέρα του και με τη βοήθεια του Ντέι και της Ζοζεφίν ξεκίνησε την πρώτη του καλλιτεχνική έκθεση με τα αλληγορικά και συμβολικά σκίτσα του, που τόσο γοήτευαν την κοινωνία της Βοστώνης. Η έκθεση άνοιξε στις 3 Μαΐου 1904 και απέσπασε θετικές κριτικές. Ωστόσο, η σημασία αυτής της έκθεσης επικεντρώνεται κυρίως στο γεγονός ότι εκεί ο Γκιμπράν γνώρισε τη Μαίρη Χάσκελ (Mary Haskell) η οποία επηρέασε ιδιαίτερα τη λογοτεχνική καριέρα του, σχεδόν για το υπόλοιπο της ζωής του.

Το 1904, ο Γκιμπράν άρχισε να γράφει στην αραβόφωνη εφημερίδα για τους μετανάστες Al-Mouhajer (Ο Μετανάστης), με πρώτο δημοσιευμένο έργο το «Όραμα», ένα ρομαντικό δοκίμιο. Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε τη στήλη Δάκρυα και Γέλιο, που αποτέλεσε και τη βάση για το βιβλίο του Δάκρυ και Χαμόγελο. Το πρώτο του αραβόφωνο έργο με τίτλο Μουσική δημοσιεύθηκε το 1905. Το 1906 δημοσιεύθηκε το δεύτερο έργο του Οι Νύμφες της Κοιλάδας και το 1908 το Επαναστατημένα Πνεύματα , έργο που παραλίγο να του κοστίσει αφορισμό για το αντικληρικό του περιεχόμενο και απαγορεύθηκε από την κυβέρνηση της Συρίας.

Παρίσι

Στις 1 Ιουλίου του 1908, Ο Γκιμπράν έφυγε από τη Βοστώνη για το Παρίσι, για να μελετήσει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Εδώ, ωστόσο, έγινε άμεσα ορατή η έλλειψη βασικής εκπαίδευσης. Αποξενωμένος από την ακαδημαϊκή εκπαίδευση ο Γκιμπράν αναζήτησε τη δική του ελεύθερη έκφραση, σκιτσάροντας αδιάκοπα μοντέλα σύμφωνα με τη δική του αίσθηση πραγμάτων. Επέστρεψε στην Αμερική στις 31 Οκτωβρίου 1910 και αργότερα μετακόμισε στηΝέα Υόρκη, μακριά από τη Λιβανέζικη συνοικία, αναζητώντας χώρο για την τέχνη του και για τον εαυτό του.

Στη Νέα Υόρκη ο Γκιμπράν άρχισε να επεξεργάζεται τα Σπασμένα Φτερά, ένα είδος πνευματικής βιογραφίας όπως το έθεσε ο ίδιος, παρά το γεγονός ότι οι εμπειρίες στο βιβλίο δεν είναι δικές του. Όντας το μεγαλύτερο από τα αραβικά μυθιστορήματά του, τούτο το έργο καταπιάστηκε με την ιστορία της Σέλμα Κάραμεχ, μιας παντρεμένης γυναίκας, το ερωτικό της δράμα με έναν νεαρό άνδρα και την κατάληξή της στον θάνατο. Τούτη η ιστορία είχε τη βάση της σε μια ερωτική υπόθεση του Γκιμπράν με μια Λιβανέζα χήρα, τη Σουλτάνα Ταμπίτ, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσή του στον Λίβανο.

Επιστροφή στη ζωγραφική

Το 1911, ο λογοτέχνης γίνεται ξανά ζωγράφος. Ξεκινώντας με ένα πορτρέτο του Γ. Μπ. Γητς, ο Γκιμπράν δημιούργησε μια σειρά πορτρέτων γνωστών μορφών της εποχής του, τις οποίες συνάντησε αποκλειστικά για να τις σκιτσάρει. Ανάμεσά τους συγκαταλέγεται οΟγκίστ Ροντέν, άλλοτε δάσκαλός του, η Σάρα Μπερνάρ, ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ και ο Τσαρλς Ράσελ. Είναι η εποχή κατά την οποία εμπλέκεται ο καλλιτέχνης με την πολιτική. Συνδέεται με την οργάνωση "Χρυσοί Σύνδεσμοι", που την αποτελούσαν νέοι Σύριοι, αφιερωμένοι στη βελτίωση της ζωής των απανταχού Σύριων πολιτών. Αργότερα, στην περίοδο του Α' Π.Π., ο Γκιμπράν έγινε ένθερμος υποστηρικτής της ένοπλης εξέγερσης των Αράβων ενάντιο στον οθωμανικό ζυγό. Το 1913 ο Γκιμπράν επιστρέφει στη λογοτεχνία με το έργο του Ο Τρελός , ένα θέμα που τον γοήτευε από τότε που έμαθε ότι στην πατρίδα του, το Μπσαρί, ο τρελός θεωρείτο ότι κατεχόταν από το τζιν.

Την επόμενη χρονιά, το 1914, ο Γκιμπράν δημοσίευσε το πέμπτο αραβόφωνο βιβλίο του το Kitab DamΆah wa Ibtisamah, δηλαδή το Δάκρυ και Χαμόγελο, μια ανθολογία από τη στήλη του στην εφημερίδα. Ο Τρελός θα καθυστερήσει αρκετά και θα εκδοθεί το 1918 πλέον, όπως και Ο Προφήτης, που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1923, τυγχάνοντας μάλιστα μέτριας υποδοχής στις Η.Π.Α. στην πρώτη του έκδοση.

Θάνατος

Μνημείο για τον Τζιμπράν
στην Ουάσιγκτον.

Πέντε χρόνια αργότερα το 1928, η υγεία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη άρχισε να κλονίζεται. Για να αποφύγει τους ψυχοσωματικούς πόνους αναζήτησε ανακούφιση στο αλκοόλ και μάλιστα στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Τον Νοέμβριο του 1928 εκδόθηκε το έργο του Ιησούς, ο Γιος του Ανθρώπου. Το 1929, διαγνώστηκε ηπατικό οίδημα, αλλά ο Γκιμπράν αγνόησε οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή. Για να αποφύγει μάλιστα κάθε αναφορά στο θέμα καταπιάστηκε έντονα με ένα παλιό του έργο για τρεις γήινους θεούς του 1911. Στη νέα του εκδοχή το βιβλίο αφηγείτο το δράμα ενός νεαρού ζευγαριού. Η Μαίρη έκδωσε το βιβλίο στα μέσα Μάρτη του 1930. Στις 10 Απριλίου του 1931 ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν πέθανε σε ηλικία 48 ετών με εκτεταμένη κίρρωση του ήπατος. Τον θάνατό του θρήνησαν χιλιάδες άνθρωποι στις Η.Π.Α. την Ευρώπη και κυρίως στον αραβόφωνο κόσμο, που έχασε έναν από τους ουσιαστικότερους υπερμάχους του.

wikipedia

Νίκος Καζαντζάκης: Ακολουθώ......

Νίκος Καζαντζάκης

Δε ζυγιάζω.

Δε μετρώ.

Δε βολεύομαι.

Ακολουθώ 

το βαθύ μου χτυποκάρδι...

Τα 3 δακτυλίδια, Χόρχε Μπουκάι

Εκείνος ο ακούραστος ταξιδιώτης, επιστήμονας, εξερευνητής και μυστικιστής, έφτασε σχεδόν χωρίς να το καταλάβει σε μια κάπως μυστηριώδη σπηλιά κρυμμένη πίσω από έναν καταρράκτη, καταμεσής σε μια ζούγκλα όπου κανείς δεν είχε πατήσει το πόδι του.

Όταν μπήκε, ο άνεμος που φυσούσε ακουγόταν σαν μια μουσική που τον καλούσε να προχωρήσει μέσα. Και ήταν κάτι περισσότερο από μια αίσθηση, γιατί όταν έφτασε στο κέντρο της σπηλιάς, είδε μπροστά στα μάτια του ιερογλυφικά σκαλισμένα στο βράχο.

Ο εξερευνητής κατάφερε να αποκωδικοποιήσει το μήνυμα με λίγη προσπάθεια. 

Έλεγε:

Καλωσόρισες, μυστηριώδη Ταξιδιώτη. Εδώ είναι ο κρυφός Ναός της Θεάς Ximelia. Η Θεά έχει ένα δώρο να σου προσφέρει. Προχώρησε και θα βρεις ένα μπαούλο. Επάνω του θα δεις το αποτύπωμα απ’ το χέρι της θεάς. Βάλε την παλάμη σου στο αποτύπωμά της, Κι αν πραγματικά το αξίζεις, Το βραβείο θα γίνει δικό σου.

Ο ταξιδιώτης προχώρησε άφοβα, ώσπου βρήκε το μπαούλο και με σιγουριά ακούμπησε την παλάμη του στο αποτύπωμα. Ακούστηκε ένα τρίξιμο παλιών μηχανισμών και το καπάκι της κιβωτού άνοιξε μπροστά στα μάτια του.

Μια φωνή —άγνωστο από πού έβγαινε—, του μίλησε στη γλώσσα του:

«Ω, άγνωστε ταξιδιώτη. Είσαι ο εκλεκτός. Το βραβείο της Ximelia είναι δικό σου. Όπως βλέπεις, μέσα στην κιβωτό υπάρχουν τρία δαχτυλίδια. Το κάθε ένα έχει μια θαυματουργή δύναμη και το κάθε ένα, αν χρησιμοποιηθεί, εξουδετερώνει τη δύναμη των άλλων δύο. Πρέπει εσύ να διαλέξεις...»

Ο ταξιδιώτης κοίταξε τα τρία δαχτυλίδια που είχε μπροστά του. Το κάθε ένα είχε μια τεράστια χρωματιστή πέτρα δεμένη με χρυσάφι και πλατίνα.

«Το κόκκινο δαχτυλίδι» συνέχισε η φωνή, «θα σου χαρίσει την αιώνια νεότητα, με παντοτινό έρωτα και σεξουαλικότητα. Όποια σε βλέπει θα πέφτει στα πόδια σου, αν το θέλεις, και δεν θα προλαβαίνεις ν’ απολαμβάνεις την ηδονή, που θα την έχεις άπειρη. Δεν θα ζήσεις ποτέ τα γηρατειά, ούτε καμία ασθένεια, εκτός κι αν εσύ το θελήσεις... Το κίτρινο δαχτυλίδι θα σου χαρίσει άπειρα πλούτη και οποιοδήποτε γήινο αγαθό επιθυμείς. Θα έχεις όσα χρήματα ποθείς, τα πιο ακριβά κοσμήματα και όποιο πολύτιμο αντικείμενο θελήσεις, αρκεί να το ζητήσεις... Και τέλος, το γαλάζιο δαχτυλίδι μπορεί να σου προσφέρει άπειρη σοφία και γνώσεις. Όλη η αλήθεια του κόσμου θα σου αποκαλυφθεί μονομιάς και δεν θα υπάρχει πια καμία εσφαλμένη σκέψη στο νου σου ούτε κανένα πέπλο που να σκιάζει τη διαύγεια της σκέψης σου. Αν το επιλέξεις, θα μάθεις τα πάντα για τον εαυτό σου, για όλα και για όλους...»

Ο ταξιδιώτης κοιτούσε μαγεμένος τα δαχτυλίδια.

«Πρόσεξε, όμως, ταξιδιώτη» κατέληξε η φωνή, «διότι, όταν τελικά επιλέξεις το δαχτυλίδι σου και το φορέσεις, αυτό αμέσως θα σου δώσει ό,τι ζήτησες, όμως, τα άλλα δύο θα χαθούν για πάντα. Διάλεξε σωστά, αγαπητέ ξένε, και γύρνα στην πόλη σου με την επιλογή σου...»

Με δυνατή φωνή, Λες και μπορούσε η Θεά να τον ακούσει, ο ταξιδιώτης είπε:

«Δε χρειάζεται να σκεφτώ καθόλου. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό για μένα από τη σοφία...»

Και παίρνοντας το γαλάζιο δαχτυλίδι, το φόρεσε στο μεσαίο δάχτυλο του αριστερού του χεριού.

Ξάφνου, μια αχλή ουράνιου καπνού τον τυλίγει, νιώθει το δαχτυλίδι να γίνεται ένα με το δάχτυλό του και βλέπει τ’ άλλα δυο να χάνονται. Το μπαούλο και η σπηλιά εξαφανίζονται κι αυτά, κι ο ταξιδιώτης μένει όρθιος πάνω στο γυμνό βράχο, κάτω από το φως του ήλιου.

Νιώθει ξαφνικά τη σοφία να πλημμυρίζει κάθε κύτταρο του κορμιού του, και μια σκέψη —η πρώτη σκέψη για την οποία μπορούσε να είναι βέβαιος ότι ήταν απολύτως σωστή—, γεννιέται στο μυαλό του.

Τότε, ο ταξιδιώτης χτυπά το μέτωπό του δυνατά και λέει: «Επρεπε να είχα διαλέξει τα λεφτά!!!»

********

Από το βιβλίο του Jorge Bucai "Από την Άγνοια στη Σοφία "

antikleidi

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Ένας νεαρός άνδρας 24 χρονών κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου φώναξε: 

"Μπαμπά κοίτα, τα δέντρα πηγαίνουν προς τα πίσω!"... 

Ο πατέρας του χαμογέλασε, ενώ ένα ζευγάρι που καθόταν δίπλα τους έδειξε να αισθάνεται οίκτο για την παιδιάστικη συμπεριφορά του 24χρονου. 

Ξαφνικά ο νεαρός αναφώνησε πάλι: 

"Μπαμπά κοίτα, τα σύννεφα τρέχουν μαζί μας!" 

Το ζευγάρι δεν μπόρεσε να αντισταθεί και είπε στον πατέρα: 

"Γιατί δεν πηγαίνετε τον γιο σας σε έναν καλό γιατρό;" 

Εκείνος χαμογέλασε και είπε: 

"Αυτό έκανα και τώρα μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο. O γιος μου ήταν τυφλός εκ γενετής, αλλά από σήμερα μπορεί να βλέπει"

... Κάθε άνθρωπος στον πλανήτη έχει τη δική του ιστορία. Αν το σκεφτούμε όλοι μας αυτό πριν ασκήσουμε κριτική, τότε ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος.

takisalexandrakis

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Robert Frost

Όσα έχω μάθει για τη ζωή 

συνοψίζονται 

σε τρεις μόνο λέξεις:

Η ζωή συνεχίζεται

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης

Η αλήθεια είναι η πιο ισχυρή Θεά, 

αυτή που κυβερνάει τους ανθρώπους 

με τόσο αυταρχική κυριαρχία.

Γιατί αν και πολλοί την πολεμούν

και πολλές φορές το ψέμα κρύβεται κάτω απ' την αληθοφάνεια,

αυτή στο τέλος πάντα θριαμβεύει,

νικώντας κάθε αντίσταση.

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα..

Kelly Corrigan

Αμερικανίδα συγγραφέας

Πρέπει να φωνάζεις 

το όνειρό σου

ΔΥΝΑΤΑ

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Jalal-Al-Din Rumi

Οι εραστές 

δε συναντιούνται κάπου στο τέλος. 

Υπάρχουν 

ο ένας μέσα στον άλλο 

από την πρώτη στιγμή.

Ο Τζελαλεντίν Ρουμί (30 Σεπτεμβρίου 1207 - 17 Δεκεμβρίου 1273) ήταν Πέρσης ποιητής και δάσκαλος θεολογίας και δικαίου στο Ικόνιο (Κόνια, Τουρκία) με μεγάλη επιρροή στον ιδεολογικό-θρησκευτικό χώρο του Ισλάμ και ιδιαίτερα στον μουσουλμανικό μυστικισμό. Τα σπουδαιότερα έργα του είναι το "Ντιβάν", συλλογή λυρικών ποιημάτων και το "Μεσνεβί" (δίστιχα) που περιέχει 40.000 δίστιχα σε ηθικά και ασκητικά θέματα, μέσα από μυστικισμό και αλληγορίες. Ίδρυσε το Σουφικό τάγμα των Μεβλεβήδων.

Το όνομά του Jalal-Al-Din Rumi προέρχεται από το πλήρες όνομα Jalal al-Din Mohammad Ibn Mohammad Ibn Mohammad Ibn Husain al-Rumi, (Περσικά: مولانا جلال الدين محمد رومي‎ ​ , τουρκικά: Mevlânâ Celâleddin Mehmed Rumi). Από τους συγχρόνους του, του δόθηκε το όνομα «Μεβλανά» που σημαίνει «ο δάσκαλός μας». Έτσι λοιπόν τον αποκαλούσαν και Μεβλανά Τζελαλεντίν (όπως φαίνεται και στην τουρκική έκδοση του ονόματός του) ή και Muhammad Balkhī (Περσικά: محمد بلخى‎ ​ ) ("ο Μωάμεθ από το Μπαλκ"), στα περσικά. Αναφέρεται επίσης και απλά ως Ρουμί. Το τελευταίο αυτό κομμάτι του ονόματός του, Ρουμί, σημαίνει Ρωμαίος, Ρωμιός, προερχόμενος από τη χώρα των Ρουμ, όπως ήταν γνωστή στους Σελτζούκους η βυζαντινή Μικρά Ασία (Ανατολία).

Η σημασία του Τζελαλεντίν Ρουμί περνά τα σύνορα των χωρών και των εθνοτήτων και έχει επηρεάσει ιδιαίτερα και την περσική και την τουρκική λογοτεχνία. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου.

Ήταν ο ιδρυτής του τάγματος των Μεβλεβήδων δερβίσηδων.

Ενδεικτικό της επιρροής του Τζελαλεντίν και του σεβασμού που του έτρεφαν και του τρέφουν ακόμη οι χριστιανοί, είναι η επίσκεψη του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου στο Ικόνιο (Δεκέμβριος 2004) για να λάβει μέρος στους εορτασμούς της 731ης επετείου του θανάτου του Μεβλανά.

Στις ελληνικές επιρροές στο έργο του Ρουμί αναφέρεται το άρθρο «Τα ελληνικά ποιήματα του Μαυλανά Ρουμή και του γυιουυ του Βαλέντ κατά τον 13ο αιώνα». Από εκεί συνάγονται τα εξής:

Στο έργο του Ρουμί υπάρχουν πολλά νεοπλατωνικά και γνωστικά στοιχεία. Αυτό οφείλεται –πέρα από τις ελληνικές επιδράσεις που υπήρχαν ήδη στην ισλαμική φιλοσοφία και θεολογία– στο ότι ο Ρουμί είχε ο ίδιος επαφή με Έλληνες διανοούμενους της περιοχής, κυρίως κληρικούς. 

Ο Αφλακί, βιογράφος του Ρουμί, περιγράφει τις φιλοσοφικές συζητήσεις του Ρουμί με τον ηγούμενο της Μονής του Αγίου Χαρίτωνος (κατά τους Τούρκους Ακ Μαναστίρ), κοντά στην ελληνική κωμόπολη Σίλλη του Ικονίου, την οποία μάλιστα αναφέρει ως «μονή του Πλάτωνος» (Ντέιρε Αφλατούν). Από τα λίγα ποιήματα του Ρουμί σε τοπικό ελληνικό ιδίωμα δεν είναι εμφανές σε ποιον βαθμό γνώριζε την ελληνική. Φαίνεται όμως ότι ο γιος του, ο Σουλτάν Βαλέντ, γνώριζε πολύ καλά τα ελληνικά, διότι έγραψε αρκετά ποιήματα σ’ αυτή τη γλώσσα. 

Οι τελετουργίες που αυτοσχεδίασε ο Ρουμί (μουσική, χορός, απαγγελίες) φαίνεται ότι είχαν ως στόχο περισσότερο να προσελκύσουν στον ισλαμισμό τους Έλληνες της περιοχής παρά απευθύνονταν στους μουσουλμάνους. 

Κατά τον Αφλακί ο Ρουμί έλεγε: 

«Ο Ύψιστος επιφύλαξε μεγάλες χαρές στους κατοίκους της Μικράς Ασίας. … Η περιοχή της έχει το καλύτερο κλίμα, αλλά οι κάτοικοί της αγνοούσαν τον μυστικόν έρωτα προς τον αληθινόν Κύριο των δυνάμεων» …  

«Με πήρες (ω Θεέ) από το Χορασάν και μ’ έφερες στην χώρα των Ελλήνων για να συναναστραφώ μ’ αυτούς και να τους οδηγήσω στο ορθό δόγμα. Όταν είδαμε ότι δεν στρέφονταν κατά κανένα τρόπο προς τον δρόμο του Θεού, και στερούνταν τα θεία μυστήρια, τους υποβάλαμε τις ιδέες αυτές με τρόπο πιο ευχάριστο, με μουσικές συναυλίες και με τον ρυθμό της ποίησης, πράγματα που αναταποκρίνονται στις ορέξεις των ανθρώπων. Διότι οι κάτοικοι της Μικρασίας είναι χαροκόποι και υπόκεινται στην επιρροή του πλανήτη της Αφροδίτης». Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι εκστατικοί χοροί των δερβισών είναι επιβιώσεις αρχαίων διονυσιακών λατρειών που ήταν διαδεδομένες στη Μ. Ασία. Υπάρχουν μαρτυρίες για την επιβίωση διονυσιακών τελετουργιών κατά τους Μέσους Χρόνους, ίσως και μέχρι την εποχή του Ρουμί. Ο ΞΒ’ κανών της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως, το 691, ορίζει στους τρυγητές όπως «μη το του βδελυκτού Διονύσου όνομα επιβοάν» και «έτι και τας ονόματι των παρ’ Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών ή εξ ανδρών ή γυναικών γινομένας ορχήσεις, και τελετάς … αποπεμπόμεθα». 

Ένα σχόλιο του Ιωάννου Ζωναρά (12ος αιών) στον ανωτέρω κανόνα επιβεβαιώνει ότι και στην εποχή του (έναν αιώνα πριν τον Ρουμί) επιβίωναν οι ίδιες διονυσιακές τελετές μεταξύ των αγροτών.

Η μελέτη των ελληνικών στίχων του Ρουμί από Δυτικούς ερευνητές είναι αρκετά δύσκολη, διότι είναι γραμμένοι στην αραβική γραφή. Λόγω της άγνοιας της ελληνικής γλώσσας από τους Τούρκους και Πέρσες αντιγραφείς χειρογράφων, αλλά και λόγω της ελλειπτικότητας του αραβικού αλφαβήτου, λείπουν τα πολύ σημαντικά για την ελληνική γλώσσα φωνήεντα, ενώ υπάρχουν και λάθη στον αριθμό των στιγμών που διαφοροποιούν μερικά αραβικά γράμματα μεταξύ τους. Υπάρχουν ελάχιστες μεταγραφές των ελληνικών στίχων του Ρουμί σε ελληνικό αλφάβητο.

Ένα ποίημα του Ρουμί.

Αφέντης μας έν κι αγαπούμεν τον

Κι απ’ εκείνον έν καλή η ζωή μας.

Γιατί γύρισες γιατί βρώμισες;

Πέ με τι έπαθες, πέ με τι έχασες;

Άι καρδιά μου, άι ψυχή μου!

Άι το ετούτο μου, άι το εκείνο μου,

Άχ σπί τμου,άχ στέγη μου!

Άχ θησαυρέ μου, αχ χρυσοπηγή!

Έλα καλέ μου, έλα σάχη μου,

Χαρά δεν δίδεις, δός μας άνεμο!

Πού διψά πίνει, πού πονεί λαλεί,

Μηδέν τσάκωσες,καλέ, το γυαλί;

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Άλμπερτ Αϊνστάιν

«Η Ευρώπη θα μπορούσε σήμερα (1930) να αποτελεί ένα ομοσπονδιακό κράτος και όχι ένα φρενοκομείο εθνικισμών. 

Ο εθνικισμός είναι παιδική αρρώστια - η ιλαρά της ανθρωπότητας... 

Δεν αποκλείεται η εξέλιξη της κοινωνίας του μέλλοντος να βρίσκεται στην κατεύθυνση που δείχνει ο κομμουνισμός. 

Η Ρωσία, όμως, διαπράττει σφάλματα εφαρμόζοντας το ιδεώδες της στην πράξη.»

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Horace Walpole, 

1717-1797, Άγγλος συγγραφέας

Η ζωή είναι κωμωδία 

γι’ αυτούς που σκέφτονται 

και τραγωδία 

γι’ αυτούς που αισθάνονται.

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Εκείνος που πιστεύει 

είναι ευτυχισμένος, 

εκείνος που αμφιβάλλει 

είναι σοφός 

Ουγγρική παροιμία

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Η ζωή είναι 

10% 

το τι σου συμβαίνει 

και 90% 

το πώς αντιδράς σε αυτό.

Thor Heyerdahl: Πρόοδο ονομάζουμε την ικανότητα ....

Thor Heyerdahl, Fatu-Hiva 

Πρόοδο 

ονομάζουμε την ικανότητα του ανθρώπου 

να περιπλέκει την απλότητα.

Ο Θορ Χέιερνταλ, (Thor Heyerdahl, 6 Οκτωβρίου 1914, Λάρβικ, Νορβηγία, - 18 Απριλίου 2002, Κόλα Μισέρι, Ιταλία) ήταν Νορβηγός επιστήμονας, εξερευνητής και συγγραφέας. Από τους πρωτοπόρους της πειραματικής αρχαιολογίας,κατασκεύασε πιστά αντίγραφα αρχαίων σκαφών με τα οποία έκανε πολλά ταξίδια διανύοντας τεράστιες αποστάσεις, αποδεικνύοντας ότι οι αρχαίοι λαοί είχαν την δυνατότητα να τα πραγματοποιήσουν. Έγινε γνωστός όταν κατασκεύασε το Κον - Τίκι, (μια μικρή σχεδία με πανιά) με το οποίο ταξίδεψε 4.300 μίλια (8.000 χιλ.) αρχίζοντας από το Περού και καταλήγοντας στα νησιά Τουαμότου. Για τα ταξίδια αυτά και τις έρευνες του τιμήθηκε από πολλές Ακαδημίες και Πανεπιστήμια παγκοσμίως.


Η νεανική και προσωπική ζωή του Χέιερνταλ

Ο Χέιερνταλ γεννήθηκε στο Λάρβικ, μικρή πόλη (40.000 περίπου κατοίκων σήμερα) της Νορβηγίας. O πατέρας του λεγόταν επίσης Θορ Χέιερνταλ και η μητέρα του Άλισον Λάινγκ. Ο Θορ από μικρός ενδιαφερόταν για την ζωολογία, και για αυτόν τον λόγο είχε κάνει ένα μικρό μουσείο στο σπίτι του. Όταν αποφοίτησε από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αποφάσισε να σπουδάσει ζωολογία και γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Εκεί έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Πολυνησία.

Το 1936, σε ηλικία μόλις 22 ετών, μετά το γάμο του με την Λιβ Κουρσερόν - Τορπ, ξεκίνησαν για ένα ταξίδι ενός έτους στα νησιά Νησιά Μαρκέσας της Γαλλικής Πολυνησίας. Το ταξίδι τους είχε οργανωθεί σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Όσλο με στόχο τη μελέτη της πανίδας ενός απομονωμένου νησιού και τον τρόπο που οι οργανισμοί αυτοί είχαν φτάσει στο νησί. Το ζευγάρι είχε δύο γιούς: τον Θορ Τζούνιορ και τον Μπγιορν. Όταν χώρισαν ο Θορ παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1949 την Αιβόν Ντέντεκαμ - Σίμονσεν. Αυτό το ζευγάρι έκανε τρεις κόρες: την Ανέτ, την Μάριαν και την Ελένη Ελίζαμπεθ. Ο γάμος κράτησε μέχρι το1969, και το 1991 παντρεύτηκε για τρίτη και τελευταία φορά την ηθοποιό Ζακλίν Μπιρ (γεννημένη το 1932).

Η διαμονή στο Φατού Χίβα και τη Βρετανική Κολομβία

Με τη γυναίκα του εγκαταστάθηκαν για ένα χρόνο στο μικρό νησί Φατού Χίβα των Μαρκέσας. Η έρευνα για την προέλευση της πανίδας του νησιού τον έφερε σε επαφή με τις υπάρχουσες θεωρίες για την εγκατάσταση κατοίκων της Νοτιοανατολικής Ασίας στο Νότιο Ειρηνικό. Ο ίδιος όμως θεώρησε λογικό ότι οι πρώτοι κάτοικοι των νησιών πρέπει να είχαν έρθει από τα ανατολικά, ακολουθώντας τα ρεύματα, όπως είχε γίνει και με τη χλωρίδα και την πανίδα. Αυτό τον οδήγησε να εγκαταλείψει τις σπουδές του στη Ζωολογία και να ξεκινήσει να μελετά την προέλευση των κατοίκων της Πολυνησίας και του πολιτισμού τους. Παράλληλα έπιασε δουλειά στο μουσείο της Βρετανικής Κολομβίας. Το 1941 δημοσίευσε για πρώτη φορά τη θεωρία του σύμφωνα με την οποία η Πολυνησία αποικήθηκε σε δύο φάσεις - με διαφορά αιώνων - από κατοίκους του Περού και της Βρετανικής Κολομβίας. Η θεωρία αυτή που ερχόταν σε αντίθεση με την υπάρχουσα για την ΝΑ Ασία, δημοσιευμένη από ένα νεαρό σπουδαστή συνάντησε πολλές αντιδράσεις.

Με το ξέσπασμα του Β΄ παγκόσμιου πόλεμου εγκατέλειψε την έρευνα του για να επιστρέψει στη Νορβηγία και να καταταγεί σαν εθελοντής στις Ελεύθερες Νορβηγικές Δυνάμεις. Υπηρέτησε σαν αλεξιπτωτιστής, εκτελώντας πολλές φορές αποστολές πίσω από τις εχθρικές γραμμές.

Η αποστολή Κον - Τίκι (1947)

Το "Κόν - Τίκι"

Μετά τον πόλεμο ο Χέιερνταλ συνέχισε την έρευνα του αλλά τα επιχειρήματα του δεν γινόταν αποδεκτά, μια και θεωρούνταν ότι ταξίδια σε τέτοιες αποστάσεις ήταν έξω από τις δυνατότητες των πρωτόγονων λαών. Έχοντας στη διάθεση του περιγραφές των πλεούμενων των ινδιάνων που σχεδίασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ήρθαν σε επαφή μαζί τους, αποφάσισε να κατασκευάσει μια σχεδία 10μ. από κορμούς μπάλσα όμοια με αυτές που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι λαοί και να πραγματοποιήσει το επίμαχο ταξίδι. Σε βοήθεια του έσπευσαν ο Γκέρμαν Βάττσινγκερ, ο παιδικός του φίλος Έρικ Χέσσελμπεργκ και οι σύντροφοί του από τη Νορβηγική αντίσταση Κνουτ Χάουγκλαντ και Τουρστέιν Ρααμπού. Όταν μετά από πολλές δυσκολίες κατασκευάστηκε η σχεδία, ονομάστηκε Κον Τίκι από το όνομα του θεού Ήλιου των Ίνκας που σύμφωνα με την παράδοση είχε φύγει από τις Αμερικανικές ακτές με το λαό του και τις σχεδίες τους προς τη Δύση. Από την άλλη οι Πολυνήσιοι ονομάζαν Τίκι τον πρώτο άνθρωπο, τον γενάρχη.

Στις 28 Απριλίου 1947 οι πέντε Νορβηγοί, στους οποίους είχε προστεθεί την τελευταία στιγμή και ο Σουηδός εθνολόγος Μπενγκτ Ντάνιελσον, ξεκίνησαν από το λιμάνι Καλιάο του Περού ένα ταξίδι 8000 χιλ. Μετά από 101 ημέρες στη θάλασσα έφθασαν στην ατόλη Ραρόια στο αρχιπέλαγος Τουαμότου της Γαλλικής Πολυνησίας. Είχαν αποδείξει ότι οι αρχαίοι κάτοικοι του Περού μπορούσαν να διασχίσουν τον ωκεανό με επιτυχία. Η ταινία που γύρισε ο Χέιερνταλ "Η αποστολή Κον Τίκι" κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ και το αντίστοιχο βιβλίο του μεταφράστηκε σε πάνω από 70 γλώσσες.

Παρά την αναμφισβήτητη σοβαρότητα των διαπιστώσεων του Χέιερνταλ η επιστημονική κοινότητα παρέμεινε σκεπτική πάνω στη θεωρία της αποίκησης της Πολυνησίας από τα Ανατολικά. Οι διαφωνίες επικεντρώθηκαν στη μη ύπαρξη στοιχείων για προ – Κολομβιανή κατοίκηση στα Γκαλαπάγκος που βρίσκονται κοντύτερα στην Αμερικανική ήπειρο και στον μεγαλύτερο αριθμό ευρημάτων που στηρίζουν τη θεωρία της αποίκησης από την Νοτιοανατολική Ασία (κεραμική Λαπίτα).

Η αποστολή στα Γκαλαπάγκος (1952)

Μετά την επιτυχία της αποστολής Κον Τίκι ο Χέιερνταλ χρηματοδότησε και οδήγησε Νορβηγική αρχαιολογική αποστολή στα νησιά Γκαλαπάγκος. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν ένα φλάουτο των Ίνκας και πολλά κεραμικά εποχής προ-Ίνκας, επιβεβαίωσαν ότι είχαν πραγματοποιηθεί πολλές προκολομβιανές επισκέψεις στο νησί και ότι η μόνιμη εγκατάσταση δεν ήταν δυνατή λόγω μη ύπαρξης νερού. Ταυτόχρονα με αυτή την αποστολή ο Χέιερνταλ με ομάδα ειδικών ανακάλυψαν τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν από τους ινδιάνους της Ν. Αμερικής η guara, ένα είδος κινητής καρίνας που επέτρεπε στις σχεδίες να κινούνται και κόντρα στον άνεμο. Το εργαλείο αυτό δεν είχε χρησιμοποιηθεί στην αποστολή Κον Τίκι καθώς η χρησιμότητά του δεν είχε γίνει κατανοητή.

H αποστολή στη Νήσο του Πάσχα (1955)

Ενα από τα γλυπτά του νησιού, Μοάι.

Αφού ο πιθανότερος προορισμός μετά τα Γκαλαπάγκος ήταν η νήσος του Πάσχα, ανέλαβε επικεφαλής μιας μεγαλύτερης (23 άτομα) αρχαιολογικής αποστολής με την συμμετοχή των Αρν Σκιόλσβολντ (Νορβηγία) Γκονσάλο Φιγκερόα (Χιλή) και Κάρλαιλ Σμιθ, Έντγουιν Φέρντον, Γουίλιαμ Μόλοι (ΗΠΑ). Ανακάλυψαν ότι το νησί κάποτε ήταν δασωμένο, εκχερσώθηκε όμως από τους κατοίκους του που φύτεψαν φυτά από την Αμερικανική Ήπειρο. Διαπίστωσαν ομοιότητες της αρχαίας γλυπτικής των κατοίκων της νήσου του Πάσχα με την αντίστοιχη Περουβιανή και κατέγραψαν ντόπιους μύθους για την προέλευση των κατοίκων από κάποια απομακρυσμένη χώρα στα Ανατολικά, ακριβώς αντίστοιχους με τους μύθους του Περού για την αναχώρηση του νικημένου από τους Ίνκας λαού προς τα Δυτικά. Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο Δέκατο Διεθνές Επιστημονικό συνέδριο για τον Ειρηνικό!

Η αποστολή Ρα (1969) & Ρα II (1970)

Το Ρα ΙΙ

Ο Χέιερνταλ ήταν πλέον σίγουρος ότι οι δυνατότητες των πρώτων πολιτισμών στη ναυσιπλοΐα ήταν υποεκτιμημένες. Έχοντας διαπιστώσει τη χρήση (μερικές φορές ακόμα και σήμερα) σκαφών από καλάμια πάπυρου σε μέρη απομακρυσμένα μεταξύ τους (όπως το Τσαντ, η Αίγυπτος, η Μεσοποταμία, η κοιλάδα του Ινδού, η Σαρδηνία, η λίμνη Τιτικάκα, η νήσος του Πάσχα) αποφάσισε να κατασκευάσει, στηριγμένος σε σχέδια από την Αρχαία Αίγυπτο μια βάρκα 15μ από πάπυρο και να πραγματοποιήσει με αυτήν το διάπλου του Ατλαντικού από το Μαρόκο στα Μπαρμπάντος, αποδεικνύοντας τη δυνατότητα επαφής ανάμεσα στους κατασκευαστές πυραμίδων της Αφρικής και της Αμερικής. Την αποστολή απάρτιζαν ο Χέιερνταλ (Νορβηγία), ο Κάρλο Μάουρι (Ιταλία), ο Σαντιάγο Χενοβές (Μεξικό), ο Νόρμαν Μπέικερ (ΗΠΑ), ο Τζωρτζ Σουριάλ (Αίγυπτος), ο Γιούρι Σένκεβιτς (ΕΣΣΔ) και ο Αμπντουλάχ Ντζιμπρίν (Τσαντ). Το πλήρωμα σκόπιμα επιλέχτηκε ώστε να εκπροσωπεί ένα αντιπροσωπευτικό φάσμα φυλών, εθνοτήτων, θρησκειών και πολιτικών απόψεων. 

Απέπλευσαν το Μάιο του 1969, η αποστολή όμως δεν ολοκληρώθηκε γιατί το σκάφος καταστράφηκε λόγω κατασκευαστικών λαθών μετά από 56 ημέρες πλεύσης, μια εβδομάδα πριν φτάσει στο στόχο του. Σε δέκα μήνες ένα νέο σκάφος, το Ρα ΙΙ, κατασκευάστηκε, από έμπειρους Βολιβιανούς τεχνίτες αυτή τη φορά. Ήταν 3 μ. μικρότερο από το πρώτο και στην κατασκευή του δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου σύγχρονα υλικά (που ήταν υπεύθυνα για τη βύθιση του πρώτου σκάφους). Αυτή τη φορά έφτασαν στον προορισμό τους σε 57 ημέρες μετά από μια διαδρομή 6100 χλμ. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πάρθηκαν δείγματα της θαλάσσιας ρύπανσης και η σχετική έκθεση υποβλήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη. Ένα βιβλίο και μια ταινία σκηνοθετημένη από τον ίδιο κυκλοφόρησε στα 1972.

Η αποστολή Τίγρις (1978)

Το μοντέλο Τίγρiς.

‘Έχοντας την πολύτιμη εμπειρία του ταξιδιού στον Ατλαντικό αποφάσισε, αν και ήταν πια 64 χρονών, να κατασκευάσει άλλο σκάφος από καλάμια πάπυρου στην προσπάθεια να αποδείξει την δυνατότητα επαφών μεταξύ των αρχαίων πολιτισμών του Ινδού, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου. Το σκάφος κατασκευάστηκε στη συμβολή του Τίγρη και του Ευφράτη, ονομάστηκε Τίγρης και είχε μήκος 18 μ. Κάτω από τη σημαία του ΟΗΕ το επάνδρωσαν 11 άτομα. Τρεις απ’ αυτούς είχαν συμμετάσχει και στις αποστολές Ρα. Από το Ιράκ δια μέσου του Περσικού έφθασε στην κοιλάδα του Ινδού στο Πακιστάν και από εκεί, διασχίζοντας τον Ινδικό ωκεανό στο στόμιο της Ερυθράς, στοΤζιμπουτί. Μετά από ένα ταξίδι 5 μηνών και 6800 χλμ το πλήρωμα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ένοπλες συρράξεις που μαίνονταν σ’ όλη την περιοχή, αποφάσισε να κάψει το σκάφος αφού πρώτα έκανε έκκληση στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ να μεριμνήσει ώστε να σταματήσουν οι αποστολές όπλων στις υπό ανάπτυξη χώρες της περιοχής.

Οι κατασκευαστές του καραβιού αυτού ήταν οι:
Θορ Χέιερνταλ (από τη Νορβηγία)
Νόρμαν Μπέικερ (από τις ΗΠΑ)
Κάρλο Μάουρι (από την Ιταλία)
Γιούρι Σενκέβιτς (από την ΕΣΣΔ)
Χερμάν Καρράσκο (από το Μεξικό)
Χανς Πέτερ Μποχ (από τη Νορβηγία)
Ραζντάχ Ναζάρ Σαλίμ (από το Ιράκ)
Τορού Σουζούκι (από την Ιαπωνία)
Ντέτλεφ Τσόλτσε (από τη Γερμανία)
Άσμπιερν Ντάμνχους (από τη Νορβηγία)


Η έρευνα στις Μαλδίβες (1981)

Πραγματοποιώντας ανασκαφές στα νησιά των Μαλδίβων που βρίσκονται σε θέση κλειδί για τους αρχαίους θαλασσοπόρους, αποκάλυψε ερείπια πολιτισμού που ήταν ανεπτυγμένος τουλάχιστον 1000 χρόνια πριν οι Ευρωπαίοι φθάσουν στο Ινδικό. Ο πολιτισμός αυτός είχε τακτικές επαφές με του μεγάλους πολιτισμούς της ηπειρωτικής ενδοχώρας. Βρέθηκαν Ασιατικά αγγεία που χρονολογήθηκαν στο 2000 π.Χ.

Επιστροφή στον Ειρηνικό

Η Ταφή του Θορ Χέιερνταλ.

Γυρίζοντας πίσω από εκεί που ξεκίνησε, ανέλαβε τη διεύθυνση αρχαιολογικής αποστολής στη νήσο του Πάσχα το 1986 και το Βόρειο Περού το 1988. Σε μεγάλη πια ηλικία πέρασε τα τελευταία του χρόνια στην Τενερίφη. Μέχρι το θάνατό του το 2002 σχεδίαζε περισσότερες αποστολές. Η τελευταία θα ήταν στην Αζοφική θάλασσα και θα προσπαθούσε να αποδείξει την προέλευση των πρώτων Βίκινγκς που πίστευε ότι είχαν έρθει στη Σκανδιναβία από τη Βακτριανή ακολουθώντας τις ποτάμιες οδούς της Ρωσίας.

Για το έργο του και τα επιτεύγματα του στους τομείς της ζωολογίας, αρχαιολογίας, εθνολογίας, ιστορίας και τους αγώνες του για το περιβάλλον και την παγκόσμια ειρήνη και κατανόηση ο Χέιερνταλ τιμήθηκε από πολλές Ακαδημίες, Πανεπιστήμια, κράτη και Διεθνείς Οργανισμούς.

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Ταγόρας Ρ.

Εάν χύνεις δάκρυα, 

γιατί δεν υπάρχει ήλιος, 

δε θα δεις τα άστρα 

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ.

"Ησυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός."

μτφρ: ο λαός σώπαινε, 

και κανείς δεν μιλούσε, 

γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε 

πως οι συνωμότες ήταν πολλοί.

Μια σταγόνα σοφίας κάθε μέρα

Φρήντριχ Νίτσε

Όπου κι αν βρίσκεσαι, 

σκάβε βαθιά.

Κάτω είναι η πηγή.

Άσε τους σκοταδιστές 

να φωνάζουν πως 

"κάτω είναι η κόλαση".