Η Μεγαλόπολη περιμένει ή διεκδικεί;

 «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!» Κ. Βάρναλης 

Γράφει ο Ι.Γ. Ασημακόπουλος 

Τη Μεγαλόπολη επισκέφθηκαν στελέχη της κυβέρνησης και της Περιφέρειας Πελοποννήσου, για να επαναλάβουν υποσχέσεις και έργα που κατά καιρούς λένε πώς θα κάνουν, για να οδηγήσουν το Δήμο στη μετά λιγνίτη εποχή.

 Ο Δήμαρχος κ. Μιχόπουλος αντί να βάλει τέλος σ’ αυτή την «παρωδία – κοροϊδία» που μειώνει και προσβάλει κατάφορα την τοπική κοινωνία, για μια ακόμα φορά, λεονταρίζοντας, ευχαριστώντας και εκλιπαρώντας, κατάφερε(!!!) να αποσπάσει για μια ακόμα φορά τις γνωστές και χιλιοειπωμένες εδώ και χρόνια υποσχέσεις για εκατομμύρια, για εμβληματικά έργα, για επενδύσεις, για θέσεις εργασίας, που όλα μέχρι στιγμής είναι αέρας κοπανιστός. Μπουχτίσαμε… 

Θα έπρεπε να έχει καταλάβει ο κ. Δήμαρχος, στο μέσον της δημαρχιακής του θητείας, ότι οι κραυγές αγωνίας και οι έντονες ανησυχίες των δημοτών, δεν μπορεί να εκφραστούν δια του ιδίου μόνον, αλλά με τον ίδιο μπροστά και ολόκληρη την τοπική κοινωνία να τον ακολουθεί. Όπως έγινε πριν δύο χρόνια, όταν η πολιτική εξουσία έστειλε τα ΜΑΤ και η Μεγαλόπολη ακούστηκε στο πανελλήνιο, ενώ ταυτόχρονα άνοιξε έστω ένας υποτυπώδης διάλογος.

 Συμπέρασμα: Η δύναμη του Δημάρχου είναι ο δήμος, ο λαός, η τοπική κοινωνία που υποφέρει να είναι σε εγρήγορση. Στο δρόμο... 

Δυστυχώς η διεκδικητική τακτική του κ. Δημάρχου μετά από δυόμισι χρόνια θητείας άλλαξε και σήμερα δείχνει να εναρμονίζεται στο γνωστό απόφθεγμα: «…και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ». Προσπαθώντας να τα έχει καλά με όλους, τα χάνει όλα. Ενώ έστειλε τον κόσμο που ήταν στα κάγκελα στο σπίτι του, κουβεντιάζει πίσω από κλειστές πόρτες στα διάφορα υπουργικά γραφεία. Του χτυπάνε την πλάτη φιλικά, με κατανόηση… Του δίνουν υποσχέσεις και να φεύγει με άδεια χέρια. Το ίδιο δοκιμασμένο και αποτυχημένο σενάριο από την προηγούμενη δημοτική αρχή. 

Αποτέλεσμα: Διάγουμε το έβδομο έτος απολιγνιτοποίησης, και ενώ βλέπουμε να γίνονται πράματα στους όμορους Δήμους που εκμεταλλεύονται τη ΔΑΜ της οποίας «επίκεντρο» είναι η Μεγαλόπολη, ο Δήμος Μεγαλόπολης «τρώει πόρτα», παίρνοντας μόνο υποσχέσεις και κοροϊδία… 

Βέβαια, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, όπως έγινε προχθές, βλέπουμε να έρχονται ερήμην της τοπικής κοινωνίας (τη φοβούνται;) κάποια κυβερνητικά στελέχη και με ευφράδεια λόγου μπροστά στις βιντεοκάμερες να διασκεδάζουν τις ανησυχίες της τοπικής κοινωνίας εκ του ασφαλούς. Να υπόσχονται, για πολλοστή φορά εδώ και χρόνια, τα ίδια πράματα που δεν φαίνεται να έχουν διάθεση να ξεκινήσουν. Ο κ. Δήμαρχος να συμπληρώνει την παράσταση, με «άναρθρες κραυγές» χωρίς αντίκρισμα. Και τέλος, αφού τα παρευρισκόμενα στελέχη δείξουν την κατανόησή στους «λεονταρισμούς» του κ. Δημάρχου, φωτογραφίζονται χαμογελαστοί σφίγγοντας τα χέρια μπροστά στις κάμερες και αποχωρούν.

 Η τοπική κοινωνία ανενημέρωτη για το τι γίνεται πίσω από την πλάτη της, μαθαίνει την επόμενη τι συνέβη από το δελτία τύπου που θα δημοσιεύσουν οι «καλά» πληροφορημένοι εκπρόσωποι τύπου των παρευρισκόμενων στελεχών, στα τοπικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ. 

Όλη η εικόνα που περιγράφεται παραπάνω, περιγράφεται με ακρίβεια στα λόγια του κυβερνητικού Βουλευτή Αρκαδίας που συνόδευε το Κυβερνητικό κλιμάκιο: 

«Καταλαβαίνω τις εύλογες ανησυχίες των πολιτών για καθυστερήσεις, οι οποίες όμως οφείλονται στην δυσκολία διεκπεραίωσης δύσκολων ευρωπαϊκών διαδικασιών. Πάντως η Μεγαλόπολη βρίσκεται, πλέον, στο προσκήνιο των επενδύσεων κι εμείς κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να επιταχύνουμε τις διαδικασίες και για να στηρίξουμε την αναπτυξιακή της προοπτική…» 

Σε λίγο μπαίνουμε στο όγδοο έτος της απολιγνιτοποίησης. Μπορεί μετά από ακόμα πέντε ή δέκα χρόνια, κάποια από αυτά που λένε να γίνουν. Στο μεταξύ ρημάζουμε... Ρημάξαμε… Οι νέοι φεύγουν… Έφυγαν… 

Η Μεγαλόπολη σήμερα συντηρείται από μια χούφτα συνταξιούχων της ΔΕΗ. Σε λίγο τα χωριά του δήμου δεν θα υπάρχουν και η Μεγαλόπολη θα είναι ένα χωριουδάκι. 

Τις πταίει; 

«Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός που μας μισεί; Φταίει το κεφάλι το ξερό μας; Τι φταίει; Τι φταίει; Κανένα στόμα δεν το ’βρε και δεν τόπε ακόμα»

* *ΣΣ: Παράφραση κάποιων στίχων από τους «Μοιραίους» του αγαπημένου ποιητή Κ. Βάρναλη