Ρεσιτάλ υποκρισίας … ή αλλιώς «όταν κάποιοι έχτιζαν πολιτικές καριέρες πάνω στα φουγάρα της Μεγαλόπολης»

Γιατί μας αρέσει τόσο πολύ να υποκρινόμαστε;

Γιατί φοβίζει τόσο η αλήθεια; 

Η περιφερειακή αρχή Πτωχού αποκήρυξε (ξανά) σήμερα τον κακό λιγνίτη, ο οποίος – όπως υποστηρίζουν – τόσα δεινά (για την υγεία και το περιβάλλον) έφερε στη Μεγαλόπολη. 

Στάση - καρμπόν με εκείνη της περιφερειακής αρχής Νίκα, όταν το ίδιο ζήτημα ερχόταν στα περιφερειακά συμβούλια. 

Πρόκειται για περιφερειακές αρχές με κοινό παρανομαστή τον κομματικό χώρο της Νέας Δημοκρατίας. 

Να μιλήσουμε με ειλικρίνεια; Μιλούν σήμερα για «κακό λιγνίτη». Αλήθεια, το κόμμα τους για δεν προχώρησε ούτε μία μελέτη όλες αυτές τις δεκαετίες για τις επιπτώσεις της καύσης του λιγνίτη στην υγεία των κατοίκων της Μεγαλόπολης; Έχουν απάντηση; Άλλη αλήθεια. 

 Τα δύο κόμματα που κυβερησαν κατά κύριο λόγο στη μεταπολίτευη (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) είναι ψέματα ότι «αξιοποίησαν» για ρουσφετολογικούς λόγους και κομματικά συμφέροντα τις θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν στο Ενεργειακό Κέντρο της Μεγαλόπολης;

Κάνω λάθος; 

Τότε ήταν «καλός» και απέφερε κομματικά οφέλη. Και δεν ακουγόταν λέξη ούτε για «καρκίνους», ούτε για ζημιά στο περιβάλλον. Τώρα, τα ρουσφέτια τελείωσαν και ο λιγνίτης έγινε «κακός». 

Αλήθεια, πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος για να νομίζει ότι ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της υποκρισίας; 

Μηνάς Αρτόπουλος Δημοσιογράφος Αρκαδία, 30.3.2026