Πέφτει ο ένας δρόμος μετά τον άλλον στην Αρκαδία. Σαν να είναι … χάρτινοι.
Και δεν φταίει κανείς;
Πότε ελέγχθηκαν όλοι αυτοί οι δρόμοι;
Και ποια είναι τα μέτρα που ελήφθησαν για να μην φτάσουμε στο σημερινό χάος;
Γκρεμίζεται το οδικό δίκτυο και το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι φυσιολογικό.
Έβρεξε πολύ, λέει!
Αλήθεια; Τότε να μην ξαναβρέξει ποτέ για να έχουμε δρόμους να κινούμαστε; Αλλά, τότε δεν θα έχουμε νερό να πιούμε. Πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια τέτοια προσέγγιση;
Για την κατάσταση αυτή υπάρχουν ευθύνες.
Έχετε δει κανέναν να αναλαμβάνει καμία πολιτική ευθύνη;
Δεν μιλάω για παραιτήσεις.
Δεν πετάω στα σύννεφα.
Υπάρχει κανείς που να φταίει;
Όλα έγιναν άριστα, απλώς έβρεξε λίγο παραπάνω.
Πόσο βολικό…
Αν υπάρχουν κι άλλες ευθύνες, εκτός από πολιτικές, αυτό θα πρέπει να διευρυνθεί. Πιστεύει κανείς ότι θα γίνει;
Και δεν είναι μόνο τι έγινε χθες. Αλλά και τι θα ακολουθήσει. Πόσα χρόνια χρειάζονται για να μελετηθούν, να εξασφαλιστούν χρήματα, να γίνουν διαγωνισμοί και να υλοποιηθούν έργα στους διαλυμένους δρόμους προς Ίσαρη και Βάστα, προς τη Μονή Φιλοσόφου, στη Χώρα και σε τόσα άλλα σημεία;
Υπάρχει κανείς να πει την αλήθεια; Ότι θα περάσουν χρόνια ολόκληρα για να γίνουν ξανά προσβάσιμοι κάποιοι δρόμοι; Υπάρχει κανείς να βγει να πει πόσα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ χρειάζονται για να γίνουν όλα αυτά τα έργα και από πού θα βρεθούν;
Αυτή είναι η περιφέρεια της ανθεκτικότητας που ευαγγελίζεται ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου; Με δρόμους να βυθίζονται, με χωριά να μένουν αποκλεισμένα και να κινδυνεύουν να πλημμυρίσουν; Αυτή είναι η περιφέρεια που ονειρεύονται; Αυτό δεν είναι όνειρο, εφιάλτης είναι. Πολλά γράψαμε. Που έχει σήμερα πίτα να βγάλουμε καμία χαμογελαστή φωτογραφία;
Μηνάς Αρτόπουλος Δημοσιογράφος Αρκαδία, 16.2.2026

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου